top of page
Zoeken

De omkering van Waarheid en Leugen

Bijgewerkt op: 20 apr.


Beste medereizigers


In mijn recent verschenen boeken zijn er veel (psychologische) redenen terug te vinden waarom mensen liever in rijen aanschuiven aan het loket van comfortabele leugens dan snel geholpen te worden aan de balie van onaangename waarheden. Er is echter ook een tweehonderd jaar oude parabel die boekdelen spreekt. Misschien dat waarheidssprekers zich in dit simpele maar oh zo ware verhaal herkennen?



 

De omkering van Waarheid en Leugen


Degenen die mijn boeken gelezen hebben, zullen vast en zeker deze quote van auteur Michael Ellner al tegengekomen zijn:

 

Kijk nou eens. Alles is achterstevoren, alles is omgedraaid. De artsen vernietigen gezondheid, advocaten breken rechtvaardigheid af, psychiaters ruïneren de geest. Wetenschappers nemen een loopje met de waarheid, reguliere media maken informatie kapot en regeringen breken vrijheden af.


Iedereen die nog iet of wat bewustzijn heeft zal vast en zeker al tot de vaststelling gekomen zijn dat Lucifer erin geslaagd is zijn imitatieschepping volledig op zijn kop te zetten. Voor alle duidelijkheid: ‘Hij’ doet dit met onze consent, aangezien deze valse lichtbrenger steeds onze toestemming nodig heeft om zijn (hermafrodiete en transhumane) agenda (verder) uit te rollen.

 

Voornamelijk sinds de van achter de schermen bedachte coronapsyop zijn veel mensen experts geworden in het ontmantelen van wat we inmiddels weten dat feitelijke waarheden zijn, om deze vervolgens te reconstrueren in gedachtenspinsels die het geweten moeten sussen. Vanzelfsprekend zonder succes. In het hoofdstuk 'Gelieve mij dit soort berichten niet meer te sturen' uit mijn nieuwste boek toon ik aan dat er op een nooit eerder geziene schaal aan mentale gymnastiek gedaan wordt om maar niet (voor zichzelf) te hoeven toegeven dat men zich op kolossale schaal door de overheid laat bedriegen. Via dit goedkoop trucje pogen deze mensen vruchteloos hun zelfrespect te herwinnen en trachten ze zich krampachtig te beschermen tegen de keiharde waarheid dat ze gezwicht zijn voor slaafs conformisme. Op deze manier denkt men zich nog in de spiegel te kunnen aankijken. Hebben deze ‘zelfbedriegers’ er voor zichzelf niet een soort ‘wachtspel’ van gemaakt? De Britse zanger Bruce Dickinson, die waarschijnlijk veel meer weet over de hele hoax, lanceerde recentelijk de confronterende lyrics Face in the Mirror die ons een en ander hieromtrent zeggen:

 

Gezicht in de spiegel

 

Het is een wachtspel

 

Kijk eens naar je gezicht in de spiegel

 

Ziet het er hetzelfde uit?

 

Kijk eens naar je gezicht in de spiegel

 

Het is een huilende schande

 

Kijk eens naar je gezicht in de spiegel

 

 

Inderdaad, spiegels zijn de stille getuigen van de waarheid. Zij die ergens diep in hun hart voelen dat ze zich jarenlang (hebben) laten bezeiken door de overheid, proberen met een psychologische truc zichzelf ervan te overtuigen dat zij best het voorgeschreven narratief blijven geloven in een schamele poging die reflecterende ‘huilende schande’ te ontwijken.

 

Het zijn net die mensen die onder meer in de coronaleugen getuind zijn die ‘het systeem’ met hand en tand blijven verdedigen. Erkennen dat men (als ambtenaar, ‘bestuurder’, leraar of dokter) meegewerkt heeft (en veelal nog steeds doet) aan een genocidale en transhumane inentingsagenda, is namelijk niet iets om trots op te zijn als je ’s morgens voor die spiegel staat. Waarheidszoekers, -sprekers en -schrijvers die hen overdag dan ook nog eens dat lelijk spiegelbeeld voorhouden worden daarom uitgescholden, keihard aangepakt, geridiculiseerd en geëxcommuniceerd. Ik spreek uit ervaring. Jesaja (5:20) sprak reeds over deze zichtbare omkering in de ‘eindtijd’:

 

Wee hun die het goede kwaad noemen

En het kwade goed;

Die licht voorstellen als duisternis

En duisternis als licht;

Die zoet doen doorgaan voor bitter

En bitter voor zoet.

 

Dus ‘wee hun’ die de satanische inversie zien. En pogen recht te zetten. Hoe deze hele omgekeerde wereld tot stand is gekomen, kunnen we misschien terugvinden in een tweehonderd jaar oud allegorieverhaaltje dat ik een poos geleden las. Onlangs kwam ik het opnieuw tegen en het leek me een idee om deze oude fabel nieuw leven in te blazen. Het verhaal gaat als volgt:

 

Op een dag stonden een man genaamd Waarheid en een man genaamd Leugen bij een rivier, net buiten het dorp. Ze waren tweelingbroers. Leugen besloot Waarheid uit te dagen voor een zwemwedstrijd en beweerde bij hoog en bij laag dat hij sneller de rivier kon overzwemmen dan Waarheid. Waarheid geloofde er niets van en ging graag de uitdaging aan. Leugen legde de regels voor de race uit. Het was de bedoeling dat ze allebei hun kleren zouden uittrekken. De afspraak was om bij de derde tel in het ijskoude water te duiken om naar de andere kant en terug te zwemmen. Wie als eerste terug aan de oever verscheen zou de winnaar van de race zijn. Beiden kleedden zich uit en even later stonden ze naakt aan de oever. Leugen telde vervolgens tot drie, maar toen Waarheid de rivier in dook, bleef Leugen tot verrassing van Waarheid staan. Terwijl Waarheid in de rivier spartelde, trok Leugen snel de kleren van Waarheid aan en liep triomfantelijk terug naar het dorp, verkleed als Waarheid. Trots paradeerde hij door het dorp en deed alsof hij Waarheid was. Inmiddels wist Waarheid uit de stromende rivier te klauteren richting oever, maar ontdekte dat zijn kleren weg waren. Hij bleef naakt achter met alleen de kleren van Leugen om eventueel aan te trekken. Door zijn puurheid weigerde Waarheid zich te verkleden als Leugen en besloot naakt terug naar het dorp te lopen. Mensen staarden en staarden terwijl de naakte Waarheid zich door het dorp begaf. Met handen en voeten probeerde hij uit te leggen wat er was gebeurd en dat hij in feite Waarheid was. Hij was echter poedelnaakt en ongemakkelijk om naar te kijken. Vandaar dat ze hem bespotten en hem meden. Ze weigerden te geloven dat hij werkelijk Waarheid was. De mensen in het dorp spanden samen en kozen door hun kuddegeest collectief ervoor om naakte Waarheid de rug te keren en Leugen te geloven omdat hij gepast gekleed was en aangenamer was om naar te kijken. Vanaf die dag tot op de dag van vandaag zijn mensen in een leugen gaan geloven in plaats van in de naakte waarheid...

 

Herkenbaar? Voor mij alleszins wel. Ik weet niet hoe het met jou zit, maar sinds ik weigerde te plooien voor fascisme op de gemeentelijke werkvloer en stapels boeken gepubliceerd heb over de over ons heen uitgestrooide zwendel en leugens heb ik namelijk sterk het gevoel wanneer ik door het dorp wandel, ik er naakt bijloop.

 

Waarheden waar we voornamelijk sinds 2020 nog onmogelijk naast kunnen kijken worden collectief verworpen omwille van een (valse) gemoedsrust. Onweerlegbare maar ongemakkelijke waarheden die van levensbelang zijn om onze kinderen een dystopie te besparen worden weggelachen en/of geridiculiseerd.


Dit geldt voornamelijk voor mensen die het criminele staatsapparaat, zonder het minste tegengas te geven, (blijven) dienen. In plaats van deze pijnlijke waarheden aan te nemen verkiest men de goed geklede leugens te (blijven) geloven, voornamelijk in een poging om hun eigen hachje te redden, hetgeen in deze ‘eindtijd’ uiteraard een illusie is.

 

Ervoor kiezen Waarheid te blijven uitlachen en met Leugen op pad te blijven gaan zal elke dag meer en meer vreten aan je geweten. Vandaar dat de Amerikaanse filosoof Thoreau aan Walden Pond zich terecht de retorische vraag stelde of ‘er niet een soort bloed vergoten wordt wanneer het geweten verwond is’? Het is immers door deze wond dat de menselijkheid van het individu wegstroomt en voorgoed doodbloedt...


Het lijkt me aangewezen voor zij die nog steeds in hun ‘dodenslaap’ de ‘goed geklede leugen’ omarmen, deze snel los te laten want met ‘The FeniX-event’ (dat nu zelfs in sleutelwoorden van kruiswoordraadsels in kranten en in een quiz als Blokken ‘aangekondigd’ wordt) en de eropvolgende ‘Great RE-SET’ in aantocht, wordt het lot wel heel zwaar om dragen... Hora est! De tijd dringt...



erwin



“Wie de waarheid niet kent, is gewoon een dwaas.

Maar wie haar kent en haar een leugen noemt, is een crimineel.”

Bertolt Brecht, Duits-Oostenrijkse schrijver (1898-1956)



97 weergaven

Recente blogposts

Alles weergeven

Comments


bottom of page